Cave, Nick

Soms moet je hemel en aarde verzetten om iets te bereiken. Soms lijkt het alsof de hemel op aarde is. Dat was gisteren het geval, de hemel was even op aarde. Maar oh god, wat was deze moeilijk te bereiken.

Nick Cave kwam naar Antwerpen en hij had zijn Bad Seeds mee. Plaats van afspraak was de betonnen bunker, sportpaleis genaamd.

Nick Cave @ Sportpaleis Antwerpen        © JoostVH Photography

Het optreden stond gepland om 20.30 uur. Alle geaccrediteerde fotografen werden om 20.15 uur verwacht aan de infobalie om van daaruit naar de front te gaan.

18.20 Uur, ik stapte in de auto en vertrok richting Antwerpen. Een rit die zonder file 55 minuten zou duren. Maar dat is zo goed als onmogelijk. Het werd nog een race tegen de tijd. Na verschillende filegolven parkeerde ik om 19.58 uur in de buurt van de Slachthuisslaan.

Rap een spurtje naar het loket alwaar ik mijn sticker kon afhalen. De sticker die me toegang zou geven tot de front. En dan rap naar de infobalie.

20.15 uur. De aanwezige fotografen werden in twee groepen verdeeld; de ene groep gaat naar de linkerzijde van de front, de groep waarin ik zat ging naar de rechterflank. De bevelen van het management waren duidelijk: 1 nummer, geen flash en enkel fotograferen van aan de zijkant van de front.

20.30 uur. We staan klaar aan de front. Maar we mogen niet verder dan een stuk witte tape die op de grond geplakt was. We kregen nog een melding: het concert heeft 10 minuten vertraging.

20.40 uur. De intro doet zijn werk, de zaal wordt stil. Nick Cave en de zijnen komen op en direct werd duidelijk dat dit geen gewoon optreden zou worden. Ik focuste me op mijn werk en probeerde om uit die ene hoek toch een pakkend shot te maken. Het werd een foto alsof Nick Cave zijn toeschouwers betovert. The preacher has started his preaching.

Het openingsnummer is gedaan, we worden naar de uitgang begeleid. Ik kijk nog even om en zie Nick op de barriers staan, zwevend over zijn publiek, strelend over de grijpende handen. Wat een man, wat een optreden, nu al.

De uitgang is niet zo ver maar nog nooit werd er door de fotografen zo traag gewandeld als gisteren. Genieten van de tonen die door de gangen rollen. De mening is duidelijk: dit optreden is nu al 5 sterren waard.

Men vraagt me soms wat ik van een optreden vond. En meestal antwoord ik dat het moeilijk te zeggen is omdat ik maar 3 nummers had gehoord. Gisteren zag ik een volledig nummer en het begin van een tweede maar mijn antwoord op de vraag was nog nooit zo duidelijk. Het optreden was magisch, alles overtreffend. Op momenten als deze vloek ik zachtjes dat ik er was om foto’s te maken en niet als gewone toeschouwer, dat ik er was om iets te registreren en er niet was om deel uit te maken van het gebeuren.

Nick, meester, Cave. Blijf dit doen om ons te gedenken.

Nick Cave @ Sportpaleis Antwerpen

Nick Cave @ Sportpaleis Antwerpen

Nick Cave @ Sportpaleis Antwerpen        © JoostVH Photography

All pictures are © JoostVH Photography

Advertenties

Lamb

Maandag 9 oktober: op de planning stond het optreden van Lamb.

Ik leerde deze Britse band kennen op Rock Werchter 2002 toen ze op de Mainstage een moeilijke beurt moesten maken om voor Coldplay op te treden. Ok, Coldplay was nog niet zo groot als nu maar het was toch al geen makkelijke opdracht. Wat me toen opviel is de manier van muziek maken. Ze brachten live een set wat moeilijk live te brengen was. Elektrische contrabas in aanslag, viool, computers en keys. Lamb bracht triphop en dat is nu net een genre dat ik best kan pruimen.

Dus Lamb stond geprogrammeerd in de AB in Brussel. Een geplande treinstaking zorgde ervoor dat ik goed op tijd vertrok want ik had het idee dat er meer mensen met de auto gingen komen dan op een andere stakingloze dag. Maar ik had geluk. Geen file, direct parkeerplaats,… Het gevolg is simpel: te vroeg aangekomen.

Gelukkig was ik niet de enige met het te vroeg zijn. Nadat ik mijn accreditatie-sticker had gekregen vond ik in de bar nog enkele collega fotografen. Ook een weerzien met topvrienden die ik al even niet gezien had maakte het vroeg-zijn meer dan draaglijk.

En dan: 20.30 uur: showtime. De regel was three songs, no flash. Dus mochten we maar drie nummers fotograferen. Gelukkig was er een front voorzien dus was er wat beweging mogelijk.

De nummers vlogen voorbij. Stiekem zat ik te genieten van het optreden. Maar ja, deadlines moeten gehaald worden dus keerde ik direct terug naar huis om de foto’s af te werken en door te sturen.

Voila, klaar zijn ze. Hier een kort overzicht:

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel

Lamb @ AB, Brussel

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

All pictures are © JoostVH Photography

Charles

Charles Bradley heeft zijn laatste show gegeven. Ten onder gaan terwijl hij mensen gelukkig maakte dat was zijn doel. En ja, ondanks het verdriet van menig muziekliefhebbers krijgen vele mensen, waaronder die treurende muziekliefhebbers, een spontane glimlach op hun gezicht als ze denken aan de persoon die hij was.

Charles Bradley was niet alleen gekend om zijn soul en zijn liefde voor James Brown (waarvan hij jarenlang imitator was) maar ook voor zijn liefde die hij uitstraalde op het podium. Charles deed alles om het publiek gelukkig te maken, het geluk geven is waarvoor ik het doe zei hij ooit in een interview. En die liefdevolle man is nu niet meer. Na een strijd tegen kanker kan hij nu goedendag zeggen tegen James Brown.

Maar ik denk quasi onmiddellijk terug aan Cactusfestival 2016. Normaal ging ik die zaterdag instaan voor de fotoreportage voor VRT en CuttingEdge.be En hell ja, ik ging gaan want er stonden allemaal  toppers op het podium die dag.

Charles Bradley stond die dag ook geprogrammeerd en oh wat keek ik uit naar dat optreden. Ik had hem nog nooit live gezien maar ik had wel al veel optredens achteraf bekeken en de commentaren waren zeer lovend. Een man met charisma en goede muziek op een podium, dat kan niet anders dan goed zijn. Daarom keek ik keihard uit naar dat optreden.

Maar door omstandigheden kon ik die dag niet naar Cactusfestival en moest ik nog rap een vervanger zoeken. Ik was kwaad en teleurgesteld tegelijk. Maar ik ging Charles zeker nog aan het werk zien. Later, het kan niet anders dan dat ik hem nog ging zien optreden.

Eind december 2016 ging hij naar de Roma komen in Antwerpen maar dat optreden werd gecancelled omdat er maagkanker was vastgesteld. Een nieuwe datum werd vastgelegd: begin december 2017. Maar de kanker was inmiddels weer uitgebroken en dat werd hem fataal. Het gemis van hem niet live gezien te hebben is groot. Ik had graag wat van zijn liefde gezien.

Dag Charles, geniet van je rust.

Hierbij de melding op de website van Charles Bradley.

It is with a heavy heart that we announce the passing of Charles Bradley.

Always a fighter, Charles battled cancer with everything he had. He was diagnosed with stomach cancer in the fall of 2016 and underwent treatment. Bradley headed out on the road earlier this year after receiving a clean bill of health but the cancer recently returned, spreading to his liver.

Born on November 5, 1948 in Gainesville, FL, Charles then moved to Brooklyn, NY at the age of 8. He lived across the country throughout his life including Maine, Alaska and two decades in the Bay Area before returning to New York City, his home for the last 20 years. Bradley passed away in Brooklyn on September 23, 2017, surrounded by family and friends including members of the bands he worked closely with: Menahan Street Band, His Extraordinaires, Budos Band and the Jimmy Hill Allstarz–his band from his time performing as Black Velvet.

In lieu of flowers, donations may be made to the following organizations:

– All-Stars Project: https://allstars.org

– Music Unites: http://www.musicunites.org

Thank you for your prayers during this difficult time. Mr. Bradley was truly grateful for all the love he’s received from his fans and we hope his message of love is remembered and carried on.