Cave, Nick

Soms moet je hemel en aarde verzetten om iets te bereiken. Soms lijkt het alsof de hemel op aarde is. Dat was gisteren het geval, de hemel was even op aarde. Maar oh god, wat was deze moeilijk te bereiken.

Nick Cave kwam naar Antwerpen en hij had zijn Bad Seeds mee. Plaats van afspraak was de betonnen bunker, sportpaleis genaamd.

Nick Cave @ Sportpaleis Antwerpen        © JoostVH Photography

Het optreden stond gepland om 20.30 uur. Alle geaccrediteerde fotografen werden om 20.15 uur verwacht aan de infobalie om van daaruit naar de front te gaan.

18.20 Uur, ik stapte in de auto en vertrok richting Antwerpen. Een rit die zonder file 55 minuten zou duren. Maar dat is zo goed als onmogelijk. Het werd nog een race tegen de tijd. Na verschillende filegolven parkeerde ik om 19.58 uur in de buurt van de Slachthuisslaan.

Rap een spurtje naar het loket alwaar ik mijn sticker kon afhalen. De sticker die me toegang zou geven tot de front. En dan rap naar de infobalie.

20.15 uur. De aanwezige fotografen werden in twee groepen verdeeld; de ene groep gaat naar de linkerzijde van de front, de groep waarin ik zat ging naar de rechterflank. De bevelen van het management waren duidelijk: 1 nummer, geen flash en enkel fotograferen van aan de zijkant van de front.

20.30 uur. We staan klaar aan de front. Maar we mogen niet verder dan een stuk witte tape die op de grond geplakt was. We kregen nog een melding: het concert heeft 10 minuten vertraging.

20.40 uur. De intro doet zijn werk, de zaal wordt stil. Nick Cave en de zijnen komen op en direct werd duidelijk dat dit geen gewoon optreden zou worden. Ik focuste me op mijn werk en probeerde om uit die ene hoek toch een pakkend shot te maken. Het werd een foto alsof Nick Cave zijn toeschouwers betovert. The preacher has started his preaching.

Het openingsnummer is gedaan, we worden naar de uitgang begeleid. Ik kijk nog even om en zie Nick op de barriers staan, zwevend over zijn publiek, strelend over de grijpende handen. Wat een man, wat een optreden, nu al.

De uitgang is niet zo ver maar nog nooit werd er door de fotografen zo traag gewandeld als gisteren. Genieten van de tonen die door de gangen rollen. De mening is duidelijk: dit optreden is nu al 5 sterren waard.

Men vraagt me soms wat ik van een optreden vond. En meestal antwoord ik dat het moeilijk te zeggen is omdat ik maar 3 nummers had gehoord. Gisteren zag ik een volledig nummer en het begin van een tweede maar mijn antwoord op de vraag was nog nooit zo duidelijk. Het optreden was magisch, alles overtreffend. Op momenten als deze vloek ik zachtjes dat ik er was om foto’s te maken en niet als gewone toeschouwer, dat ik er was om iets te registreren en er niet was om deel uit te maken van het gebeuren.

Nick, meester, Cave. Blijf dit doen om ons te gedenken.

Nick Cave @ Sportpaleis Antwerpen

Nick Cave @ Sportpaleis Antwerpen

Nick Cave @ Sportpaleis Antwerpen        © JoostVH Photography

All pictures are © JoostVH Photography

Advertenties

Rode loper

Ik ga niet graag een uitdaging uit de weg. En soms stap ik op wegen die ik nog nooit bewandeld heb. Uitdagingen houden me scherp, uitdagingen maken het interessant. En eens iets nieuws doen is een uitdaging. Weg uit de comfortzone, hallo onbekende wereld.

Om die reden antwoordde ik volmondig ja toen ik de vraag kreeg om aanwezig te zijn op de openingsavond van Filmfest Gent. Ik kreeg de opdracht om aanwezig te zijn op de rode loper om de bekende gezichten te fotograferen.

Maar wat mag ik verwachten? Ik denk niet dat ik het rooskleurig moet inschatten. Volgens mij gaat dat een avond worden vol duw en trekwerk om toch maar een goede plek te hebben; met een hele hoop fotografen op een veel te kleine ruimte. En volgens mij zal het ook niet eenvoudig zijn om een bijzondere foto te maken. Bandwerk is wat in me opkomt, maar graag wil ik dat eens meemaken. Gewoon eens doen, eens meemaken, het beleven.

Rode loper @ Filmfest Gent

Enkele weken voor de openingsavond kreeg ik de officiële bevestiging dat mijn accreditatie was goedgekeurd. En zo kon mijn voorbereiding starten. Wie zal er allemaal komen die avond, hoe heten ze en hoe zien ze er uit? En daaruit vloeide dan ook de vrees dat ik een ‘bekend gezicht’ niet zou herkennen.

Met een, ik moet echt heel eerlijk zijn, klein hart stapte ik in mijn auto op weg naar Gent. En anders dan bij andere opdrachten stond mijn hoofd niet stil. Alle mogelijke scenario’s stroomden door mijn hoofd.

Bij aankomst bleek het veel minder druk te zijn dan ik gedacht had. Er waren zeer weinig toeschouwers en ook het aantal fotografen bleef enigszins beperkt. Ik had een hele lijst gekregen met bevestigde gasten, nu hopen dat ze allemaal even willen omdraaien naar de meute fotografen voor een standaard glimlach en dito pose.

19 uur: de eerste hoge gasten komen aan. De regisseur en enkele leden van de cast van de openingsfilm wandelden de loper op. Achter hen een blijven komen en gaan van al dan niet bekende gasten. Sommigen wandelden snel de loper af, anderen namen even tijd voor een foto. Het geroep tussen de fotografen zwol aan, de nood aan aandacht, de nood aan die blik in de lens.

Een uurtje later was het al voorbij. De gasten waren allemaal aangekomen. Wat wel opviel was het beperkt aantal bekende gasten die via de rode loper de cinemazaal betrad. Blijkbaar waren de meeste BV’s via allerlei zij-ingangen naar de zaal geslopen. Het gevolg: een teleurstelling qua ‘bekende gezichten’ maar wel een ervaring rijker.

Hieronder enkele foto’s van die avond:

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

Rode loper @ Filmfest Gent

All pictures are © JoostVH Photography

Lamb

Maandag 9 oktober: op de planning stond het optreden van Lamb.

Ik leerde deze Britse band kennen op Rock Werchter 2002 toen ze op de Mainstage een moeilijke beurt moesten maken om voor Coldplay op te treden. Ok, Coldplay was nog niet zo groot als nu maar het was toch al geen makkelijke opdracht. Wat me toen opviel is de manier van muziek maken. Ze brachten live een set wat moeilijk live te brengen was. Elektrische contrabas in aanslag, viool, computers en keys. Lamb bracht triphop en dat is nu net een genre dat ik best kan pruimen.

Dus Lamb stond geprogrammeerd in de AB in Brussel. Een geplande treinstaking zorgde ervoor dat ik goed op tijd vertrok want ik had het idee dat er meer mensen met de auto gingen komen dan op een andere stakingloze dag. Maar ik had geluk. Geen file, direct parkeerplaats,… Het gevolg is simpel: te vroeg aangekomen.

Gelukkig was ik niet de enige met het te vroeg zijn. Nadat ik mijn accreditatie-sticker had gekregen vond ik in de bar nog enkele collega fotografen. Ook een weerzien met topvrienden die ik al even niet gezien had maakte het vroeg-zijn meer dan draaglijk.

En dan: 20.30 uur: showtime. De regel was three songs, no flash. Dus mochten we maar drie nummers fotograferen. Gelukkig was er een front voorzien dus was er wat beweging mogelijk.

De nummers vlogen voorbij. Stiekem zat ik te genieten van het optreden. Maar ja, deadlines moeten gehaald worden dus keerde ik direct terug naar huis om de foto’s af te werken en door te sturen.

Voila, klaar zijn ze. Hier een kort overzicht:

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

Lamb @ AB, Brussel

Lamb @ AB, Brussel

Lamb @ AB, Brussel    © JoostVH Photography

All pictures are © JoostVH Photography